
W 1991 roku ogłoszono konkurs architektoniczny na Centrum Kultury Kanaków,
który wygrał Renzo Piano.
Budowę rozpoczęto w 1995 roku, a oficjalne otwarcie nowej instytucji
nastąpiło w 1998 roku.
Centrum Kultury wzniesione zostało na wąskim półwyspie Tina, położonym
na wschód od Noumei, stolicy Nowej Kaledonii. Zajmuje powierzchnię 8 hektarów.
Całość założenia to zespół dziesięciu pawilonów zaprojektowanych w trzech
różnych wielkościach.
Pawilony te zgrupowano w trzy oddzielne wioski, położone wzdłuż centralnej
alei. W projekcie tym widać, że jego autorowi zależało na wpisaniu się
budynku w otoczenie nie tylko architekturą, ale czerpał również z miejscowych
tradycji budowlanych.
Wykorzystał przede wszystkim żebrową konstrukcję budynków, którą
tworzą wysokie, cienkie, pionowe elementy drewniane, zbiegające się u szczytu
i tworzące szkielet dla zewnętrznej ściany osłonowej. W tym projekcie elementy
pionowe wykonane zostały z klejonego drewna iroko i połączone wzmocnieniami
z prętów ze stali nierdzewnej. Pawilony nie są jednak zamknięte i nie mają
skończonej formy. Jest to nawiązanie do miejscowych tradycji, które mówią,
że robienie jest tak samo ważne jak ukończenie. Tak, więc nieskończona
forma budynków ma stanowić jakby nie zakończony plac budowy.Każdy pawilon
zaprojektowany jest na planie koła, ściętego w jednym miejscu przez szeroki
pasaż przerywany, częściowo przekrytymi lub całkowicie otwartymi tarasami.
Uprawia się na nich tradycyjną miejscową roślinność. Z drugiej strony do
pasażu przylegają nieregularnie rozplanowane pomieszczenia, zamknięte bardziej
standardowym, płaskim dachem. Bardzo istotną cechą projektu jest różnorodność
fakturowa użytych materiałów. Zastosowano tu drewno klejone i naturalne,
beton oraz koral, stalowe ramy, szklane panele, korę drzew i aluminium.
Dzięki temu, bardzo podobne zewnętrznie obiekty, mają zróżnicowane wnętrza.







