Sztuka w przestrzeni osiedlowej

Osiedle: Żabianka

Przestrzeń mieszkalna współczesnych osiedli mieszkaniowych, wznoszonych masowo w latach 70. i 80. w prymitywnej technologii prefabrykowanej, zredukowana została wyłącznie do podstawowej funkcji bytowej, tym samym pozbawiając mieszkańców możliwości przeżywania estetycznego ich otoczenia. Wywoływało to krytykę zarówno ze strony mieszkańców tych osiedli, jak i środowisk twórczych, których przedstawiciele podejmowali się różnych działań zmierzających do przeciwstawienia się monotonii i pustce znaczeniowej. Posługując się różnorodnymi elementami plastycznymi artyści plastycy i rzeźbiarze, często we współpracy z architektami, starali się dopisywać treści estetyczne i symboliczne, indywidualizować przestrzeń, tym samym sprowadzając skalę tych masowych mega-rozwiązań do wymiarów życia jednostki-człowieka-rodziny. Wzbogacenie struktury przestrzennej o jasno określone elementy, wytyczenie czytelnych kierunków, zaprojektowanie różnorodnych miejsc rekreacyjnych, dodanie zdecydowanej kolorystyki - wszystko to sprawiło, że wiele osiedli nabrało określonego charakteru, cech indywidualnych, ułatwiających identyfikację i sprzyjających wyższym fazom percepcji.

Prezentowane tu elementy plastycznego zagospodarowania terenów otwartych osiedli powstały w ramach działań Grupy Kadyńskiej, skupiającej plastyków i architektów związanych z Międzynarodowymi Plenerami "Ceramika dla Architektury", które odbywały się w latach 1973-76 w Kadynach, w woj. elbląskim.

Autorzy projektów plastycznego zagospodarowania osiedli Zabianka, Morena, Zaspa w Gdańsku: architekt Jacek Krenz, art. rzeźbiarze: Maria Kuczyńska, Edward Roguszczak, Swietlana Zerling, 1974 -1984